رها،رها،رها، من

بهانه‌هایی برای ماندن، خواستنی‌هایی برای رفتن. بهانه‌هایی زودگذر.

خواستنی‌هایی همیشگی.

ماندنی کوتاه.

رفتنی ابدی...
معادله‌ی ساده‌ای است.

از هر طرف که بخواهیم معادله را ساده کنیم باز هم نتیجه واضح و یکسان است.

عهد کرده‌اند که معادله را بر هم نزنیم.

به انسان گفتند که آیا این عهد را قبول داری؟ قالوا: بلا!
اما خیلی سخت است معادله را خواندن و نوشتن و از آن مهمتر، عمل کردن.

تا آنجا که آن را نبرد بزرگ گفته‌اند.

نبردی بزرگ میان بهانه‌های زودگذر و خواستنی‌هایی همیشگی...

و من که می‌بایست پیروز این میدان باشم.

این عهدی است که از ما گرفته‌اند.
ای کاش بهانه‌ها را به کناری بگذارم. آزاد و رها.

به رفتنی فکر کنم ابدی.

همچو این شعر زیبا (از سیمین بهبهانی) که می‌گوید:
نه بسته‌ام به کس دل

نه بسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج

رها، رها، رها، من