" انسان آنگاه سخن مي گويد كه با انديشه هاي خود در آشتي و آرام نباشد...
در ميان شما كساني هستند كه از بيم تنهايي به پر گويان پناه مي برند
سكوت تنهايي، خويشتن برهنه آنها را در برابر چشمانشان آشكار مي كند و از آن مي گريزند
و كساني هستند كه سخن مي گويند، و بي آنكه بدانند يا بيانديشند حقيقتي را آشكار مي كنند كه خود در نمي يابند
و كساني هستند كه حقيقت را در درون خود دارند ، ولي آنرا بر زبان نمي آورند
در سينه اين گونه كسان است كه روح در سكوت آهنگين خود خفته است
جبران خليل جبران
No comments:
Post a Comment