تنها بركهاي كه در آن برهنه ميشوم
تنهايي است
آن جا تن ميشويم
آوازهايي ميخوانم كه واژههاشان را نميدانم
تنهايي
و آن گوزن ناآرام
با شاخهاي پيچخورده
كه آهسته آهسته در غروب راه ميافتد
سر بالا ميگيرد
شامهي قوياش مسيري بر ميگزيند
شاخهايش
شاخههاي خشك و باكرهي بيشه را كنار ميزند
تنهايي
و بيدار كردن انعكاس آب در چشمان درشت و گياهخوار گوزن
شايد جنگلها جنگل دورقرنها قرن فاصله
تنهايي
و خواندن آوازآوازي كه
گوزني وحشي
با شاخهاي پيچخورده رادر بيشهاي دوربيخواب كرده
#######################################################
گاهی قصههایی هستند که هیچوقت کهنه نمیشوند. درست مثل زخمهایی که همیشه تازه میمانند و تنها تلنگری میطلبند تا سر باز کنند و تا مغز استخوانت را بجوند ... گاهی٬ از خودم میپرسم چند سال دیگر باید بگذرد تا من دوباره این قصه/این نقاشی/این آهنگ/ این تو را بخوانم و اینگونه نلرزم. واقعاً چند سال؟
No comments:
Post a Comment