.خوب که فکر میکنم ، زندگی من از کودکی به هم وصل کردن تکه پاره های زندگیم بوده

کنار کنج اتاقم در این سرزمین سرد خارج، معبدی دارم که به دیوار اتاقم آویزان است و

من تکه پاره های زندگیم را به آن آویزان کرده ام

دیوار اتاق مقدس است. معبد من مقدس است

تکه پاره ها همه مقدسند

صدایی در سرم میگوید شاید باید بروم

دلم تنگ شده، و از دست پنکه های سقفی خسته ام

غمگین تر آنکه تنهایی را به اندازه دیوار های کودکیم دوست می دارم

هر چه باشد، قلعه دور است. جزیره خالی ست

و من از سرمای زمستان متنفرم