ورق میزنم

ورق میزنم

قصه‌های هر روزروز نوشته‌های هر کس

دختری دیروز قلب زردش را در نمایشگاهی دید

که به الکل نشسته بودقلبی که خراب بود

و زرد بودو ساکت بودو قلب دختر بود

و دختر هیچ وقت نتوانست به هیچ کس

توضیح دهد چه دیده بود و چه حس کرده بود

ورق میزنم

کودکی دیروز مرد

مردی دیروز عاشق شد

مادری دیروز نومید شد

و من دنیایی آفریدم

بی بعد زمان

و بی بعد مکان

و برای قلعه ام اتاق‌های جدید آفریدم

و دیوارهایم را بالاتر بردم

نقاشی مرد سرخپوستی را خریدم

که زنی را کشیده بود

که نیمی از صورتش تاریک بود

و دستش چنگی بود که به جای صدا

رنگ مینواخت

و از سیاره ام پایین آمدم

ورق میزنم

به اقیانوس که میرسم شنا میکنم

به جزیره میرسم

جزیره آخرین برگم بود

اقیانوس عمیق است

و تاریک

و سرد

کوسه ها خوراک ماهی های کوچک میشوند

و ماهی ها خوراک کوسه های بزرگ

و من به درختی می‌اندیشم که در عمق آبها میروید

و مرد سرخپوستی که در میان دریا روی تکه چوبی زندگی میکرد

و به قلب دختری که روی تاقچه‌ی سنگی به الکل نشسته بود

و نگاه دختری که سالها کوچک شده بود و میخندید

و صدایی که میگوید شب بخیرورق میزنم

میترسم

میمیرم

و میترسم

و میمیرم