دستم به قلم نمیرود

هر روز تا هزار سال جلو میروم

و هر بار بار هزار سال را به دوش می‌کشم

میدانی٬

بار دقایق سنگین است ٬

بار روزها و سال‌ها سنگین تر و از همه سنگین تر ٬

لحظه‌ها دستم سنگین شده

گوشه گیرم چشمانم را میبندم و می‌نویسم

از خودم از تو از راز از روزگار

از ابهام جاری نانوشته‌ی لحظه‌ها

چشمانم را که میبندم بردار زمان نیست میشود

قدم زدن در گذشته و آینده برایم

چون حرکت دادن نگاه می‌شود

روی گذر آب رود یا مثل شنا کردن ٬

وقتی ضربان قلبت با آب یکسان میشود

چیزهایی میبینم که میترسم که ناگفتنی‌ند

ظرفم بزرگ شده

انبوهم

نمیدانم تا کی ادامه خواهم داد میدانی ٬

هیچ چیز خواستنی تر از مطلقِ سکوت نیست

و ترس تنها معنی سکوت مطلق است شاید چیزی مثل مرگ