گاهی که دلم به اندازه تمام غروب ها می گیرد چشم هایم را فراموش می کنم اما دریغ که گریه دستانم نیز مرا به تو

نمی رساند من از تراکم سیاه ابر ها میترسم و هیچکس مهربان تر از گنجشک های کوچک کوچه های کودکی ام نیست

و کسی دلهره های بزرگ قلب کوچک مرا نمی شناسد