مهلتی تا پروانه شدن...

خیلی خسته ام ... خیلی خسته تر از اونی که بتونید فکرشو کنید... نمی دونم چم شده... خالی از احساس ... خالی از شادی... حتی خالی از غم ...دیگه از چیزهایی که قبلا منو دوباره زنده می کرد لذت نمی برم... رمان... فیلم ... تئاتر... موسیقی... سفر... دوستام ... هیچ کدوم ... فکر می کنم به یه تحول خیلی خیلی گنده احتیاج دارم...شاید مرگ... شاید... ای کاش می شد همه چیزو از نو شروع کرد... یادمه آندره ژید تو کتاب مائده های زمینی گفته « سه سال تو یه جزیره تک و تنها بودم تا تمام اون چیزهای که بلد بودم رو فراموش کردم.» دوست داشتم جای آندره ژید بودم...
- خوب همه چیزو از نو بسازی که چی بشه؟
- که از نو همه رو یه جور دیگه بسازم... یه جوری که مثل قبل نباشه...
- معلومه بدجوری از شرایطی که داری شاکی هستی؟
- بدجور...
- پس می خوای اوضاعت رو تغییر بدی؟
- آره
- خوب بچه ی خوب همیشه برای اینکه تغییری انجام بشه یا اصلاحی رخ بگیره، لازم نیست که قبلی ها رو از بین ببری که
- خوب آخه گذشته هام زجرم می دن...
- همینه دیگه... باید از شکست ها هم یاد بگیری، یاد بگیری که دیگه شکست نخوری...
- احساس می کنم حرفات همه اش شعارن...
- شاید، نمی دونم. ولی من که جز این راهی بلد نیستم، تو راه دیگه ای سراغ داری؟
فعلا تا یه مدتی نمی نویسم... دست کم تا وقتی که بفهمم واسه چی می نویسم... اینجا رو دوست دارم... دل کندن از خط خطی هام برام سخته... هر وقت تونستم این پیله سرد و سیاهو پاره کنم بر می گردم ...
آرام باشید و عاشق...